به گزارش کمیته اطلاع رسانی سایت مرکز رسیدگی به امور مساجد، مسجد و مدرسه به عنوان دو رکن اصلی آموزش و تربیت فرزندان جامعه ایرانی اسلامی ما، نقش بسزایی را در سرنوشت جامعه برعهده دارند.
باید توجه داشت زمانی که مدارس و مساجد ما هردو یک مطلب و آن هم معنویت را به جوانان و نوجوانان ما بیاموزند، شاهد تحولات بنیادی در اخلاق و روحیات این قشر تاثیرگزار خواهیم بود و به این ترتیب طولی نخواهد کشید که جامعه ی آرمانی ما شکل خواهد گرفت و ما دارای یک جامعه ی اسلامی خواهیم بود.
در همین راستا باید تعامل بین این دو نهاد مهم و تاثیرگزار را افزایش داد به گونه ای که این مرکز آموزشی نه تنها با یکدیگر تعارض نداشته باشند بلکه مکمل یکدیگر نیز باشند.
مرکز رسیدگی به امور مساجد با درک این موضوع و در پی تاکید مقام رهبری مبنی بر ایجاد پیوند بین مسجد و محله در سال ۱۳۸۹ طی یک بیانیه از ائمه محترم جماعات درخواست کرد تا در ایجاد تعامل بیشتر بین مسجد و مدرسه تمام تلاش خود را به کار گیرند.
در بخش اول این بخشنامه با اشاره به اهمیت جایگاه تربیتی مسجد و مدرسه در جامعه آورده شده بود: خانه و مدرسه دو مکان تربیتی تأثیرگذاری هستند که دانش‌آموزان اکثر اوقات خود را در آن می‌گذرانند، لیکن شرایط مدرسه و خانه چه از لحاظ زمانی و چه از لحاظ مکانی دستخوش تغییرات گوناگونی است و باید حلقه‌ای بین این دو مکان باشد که بتواند روحیه‌ای قوی و با ثبات برای آنان ایجاد کند، به گونه‌ای که در شرایط مختلف بر هدایت، باقی و استوار بمانند. مکانی که حلقه پیوند خانه و مدرسه است و در همه دوران و شرایط زایل‌کننده انحرافات و موجب هدایت و سعادت می‌شود، مسجد است.
مرکز رسیدگی به امور مساجد در قسمت دیگری از این بخشنامه پیوند مبارک خانه، مسجد و مدرسه را پیوند استوانه‌های منطقی تربیت صحیح دانست و ادامه داد: باید به پیوند خانه، مسجد و مدرسه توجهی در خور مبذول شود و در این صورت است که این فضاها شکل سالم به خود می‌گیرند. امروزه همان اندازه که رابطه خانه با مسجد ضرورت دارد پیوند مدرسه با مسجد نیز ضروری است، نه خانه بدون مسجد الگوی سالم ارایه می‌دهد و نه مدرسه بدون ارتباط با مسجد.
مرکز رسیدگی به امور مساجد در ادامه این بخشنامه با معرفی مسجد به عنوان محل سجده، مرکز عبادت و نماز، سازنده و نگه‌دارنده روح سالم عنوان کرده است: از این رو ارتباط خانه و مدرسه با مسجد در واقع ارتباط با نماز، قرآن، انسانیت و تمام ارزش‌های الهی و انسانی است. با این ارتباط شعاع انوار دین و معنویت و اخلاص و فهم و شعور از مسجد به خانه و مدرسه منتقل می‌شود.
در ادامه این بخشنامه آمده است: بدون تردید تأسیس نمازخانه در مدرسه که برای شکل‌گیری این ارتباط است بخشی از فعالیت‌های لازم در انتقال ارزش‌های مقدس و انسان‌ساز مسجد است ولی کافی نیست بلکه باید مدرسه علاقه حقیقی و باطنی را در دانش‌آموزان با حضور مستمر در درون مساجد دنبال کند و تلاش همه اولیای خانه و مدرسه باید این باشد که پیوند حقیقی بین مسجد و مدرسه برقرار کنند. بدین‌وسیله وقتی خانه و مدرسه با حلقه مسجد به هم پیوست و مستحکم شد، هم خانه از فضای اسلام و ارزش‌های معنوی آکنده می‌شود و هم مدرسه از نتیجه الگویابی سالم و سازنده و هدایت‌گر برخوردار و فضای معنوی و ارزشی بر جامعه حاکم می شود.
این مرکز در پایان بخشنامه خود از ائمه جماعات مساجد خواست تا جلساتی را با مدیران مدارس اطراف مسجد برقرار کرده و زمینه ارتباط و تعامل مدرسه و مسجد (نظیر حضور هفتگی دانش‌آموزان در نماز جماعت ظهر و عصر یا برگزاری مراسم جشن تکلیف و غیره) را فراهم آورند و با پیش‌بینی برنامه‌های جذاب زمینه جذب پایدار و گسترده کودکان و نوجوانان به مسجد را مهیا سازند.
اما هم اکنون و پس از گذشت سه سال از این بیانیه و مصوبه، تا چه اندازه در ایجاد این تعامل موفق بوده ایم، اگر موفق بوده ایم عوامل پیشرفت را جست و جو کنیم و با تقویت آنها، مراحل رشد و ترقی را بپیمائیم و اگر با شکست مواجه شده ایم، موانع رشد و پیشرفت در این را باید شناسایی کرد تا با برطرف کردن آن، به نتایج قابل قبولی دست یافت.