پایگاه تخصصی مسجد، گروه بین الملل – وحید پورتجریشی: همانطور که در خبرهای روز خواندیم، بنیامین نتانیاهو نخست وزیر رزیم صهیونیستی سرانجام توانست با حمایت دو حزب راستگرای «خانه یهودیان» و «اسرائیل خانه ما» لایحه ممنوعیت پخش صدای اذان از بلندگوهای مساجد را به پارلمان رژیم (کنست) صهیونیستی ببرد.
فارغ از اینکه این لایحه بتواند با سه مرتبه تصویب کنست به قانون تبدیل شود یا خیر، نفس طرح این لایحه پیام های مهمی را برای جامعه مسلمانان و هم جوامع غربی طرفدار رژیم صهیونیستی در بر دارد که نباید از آنها گذشت. در ادامه سه مورد از این پیام ها را مورد بررسی قرار خواهیم داد:
1) آزادی دینی، دروغ برگ صهیونیست ها:
روی سخن این مورد بیشتر به سمت آن دسته از جوامع غربی است که بسیاری از سیاستمداران آنها، سرزمین های اشغالی تحت سیطره صهیونیست ها را مهد دمکراسی در خاورمیانه می دانند. اگر معنا و مفهوم آزادی مذهبی تنها برای صهیونیست های این سرزمین ها معنا و مفهوم دارد، شکی نیست که رژیم صهیونیستی دمکراتیک ترین نوع حکومت در جهان به حساب می آید!
همانطور که می دانیم آزادی در انجام فرایض دینی و توانایی تبلیغ آن مشخصا از اصول منشور حقوق بشر به حساب می آید. نتانیاهو در جریان دفاع از این لایحه در کنست، ادعا می کند اسرائیل به آزادی تمامی ادیان معتقد است و به آن احترام می گذارد، اما مزاحمت برای شهروندان را تحمل نمی کند. این در حالیست که تمامی ادیان چه الهی و چه زمینی، دارای نمادها و شعائر خاص خود هستند. سوال اینجاست که آیا کنیسه، کلیسا و ناقوس های آنها ایجاد صدا نمی کند؟ آیا فستیوال های مختلف تفریحی مانند کنسرت های خیابانی و جشن هایی مانند کیپور که در خیابان های سرزمین اشغالی فلسطین به طور گسترده برگزار می شود، مزاحمت و آلودگی صوتی ایجاد نمی کنند؟
اما پرسش بعدی اینجاست که چگونه مقام های رژیم صهیونیستی ادعای وجود آزادی ادیان را در این کشور دارند، در حالیکه مساجد حتی از پخش اذان به عنوان اصلی ترین شعار رسانه ای خود ممنوع می شوند؟
2) مبارزه با نمادهای اسلامی:
پس از تایید مالکیت مسلمانان بر مسجدالاقصی از سوی یونسکو، حملات لفظی و فیزیکی رژیم صهیونیستی به مسلمانان و اسلام در مقیاس کلی و مشخصا فلسطینیان شدت یافت. نتاینیاهو که کشور خود خوانده خود را متمدن می نامد، در واکنش به رأی یونسکو گفت که به رأی این سازمان اهمیتی نمی دهد و اساسا یونسکو از نظر وی صلاحیت رسیدگی به این موضوع را ندارد.
اما ماجرا به همینجا تمام نشد. در حقیقت رأی یونسکو منجر به جریحه دار شدن غرور بی مورد صهیونیست ها، به خصوص احزاب راستگرای آنها همچون حزب خانه یهودیان شد. ارائه لایحه نتانیاهو در خصوص منع پخش صدای اذان در بیرون ساختمان مساجد نیز یکی از همین واکنش هاست، البته مسلما واکنش نهایی و آخر صهیونیست ها به این زخم وارد شده بر پیکر آنها نیست. آنها بدون شک به اعمال فشار بر مسلمانان و تنگ کردن عرصه برای به نمایش گذاشتن شعائر اسلامی ادامه خواهند داد و این هم خطری است که مسلمانان جهان باید بر حسب وظیفه مراقب آن باشند.
3) سرکوب سرخپوستان، این بار در فلسطین:
اگر نگاهی به تاریخ آمریکا، چگونگی مبارزه سفید پوستان متجاوز و سرخپوستان این سرزمین و یا قبایل بومی استرالیا و نیوزیلند بیندازیم و آنها را با مساله فلسطین قیاس کنیم، بدون شک شباهت های زیادی را میان این دو خواهیم یافت.
رژیم صهیونیستی نیز مانند «آنگلاساکسون» ها ابتدا به اجبار پای خود را در میان سرزمین اسلامی فلسطین گذاشت، سپس اقدام به تشکیل حکومت و کشور خود خوانده کرد. بعد از آن نیز اقدام به تصرف مقدار بیشتری از اراضی سرزمین فلسطین و کشورگشایی کرد. اما مرحله کنونی به نظر می رسد مرحله پایانی کار آنها باشد، یعنی در مثال مورد بحث، تشکیل دولت آمریکا و اعلام حکومت سفید پوستان در این کشور!
قطع شدن صدای اذان پدیده ای شوم و حال تبدیل شدن به یک فرهنگ برای صهیونیست هاست و تنها نمی توان آن را قطع کردن یک صدا دانست. اگر اذان را مؤثرترین شعار اسلام بدانیم، پس قطع صدای آن به معنای خاموش کردن صدای اسلام و مسلمانان، آن هم در جامعه ای است که دست کم طبق آمارهای رسمی ارائه شده از سوی خود رژیم صهیونیستی، 17% از جمعیت آن را مسلمانان تشکیل می دهند.
نتیجه چنین تجاوزی به حریم مسلمانان مساوی است با از بین بردن تدریجی جامعه، زبان، دین و در یک کلام فرهنگ اسلامی در منطقه بیت المقدس. آن گاه است که مسلمانان فلسطین نیز باید مانند سرخپوستان بومی آمریکا در برابر صهیونیست ها سر تعظیم فرود آورده و به جای مبارزه برای بازگرداندن سرزمین های اشغالی و مادری خود، در برابر صهیونیست های متجاوز، دیگر بخشی از جامعه آنها شوند. نتیجه اینکه در چنین جامعه ای، طبیعتا مسجدالاقصی نیز مانند بسیاری از میراث اسلامی دیگر مسلمانان فلسطین در قلب جامعه صهیونیست ها قرار گرفته و بدون نیاز به تلاش خاصی، خواسته یا نا خواسته، این مسجد دیگر ماهیت مسجدی خود را از دست داده و به معبدی برای یهودیان بدل می شود.