کیوان کثیریان روز سه شنبه در گفت و گو با خبرنگار سینمایی ایرنا، درباره جایگاه مسجد در آثار فرهنگی هنری، اظهار کرد: مسجد در اوایل انقلاب اسلامی یکی از مراکزی بود که هنرهایی چون تئاتر و فیلم در آن نمایش داده می شد و از این منظر، در آن زمان کارکرد مسجد و هنر خیلی به هم نزدیک تر بود و ظاهراً افرادی در آن زمان بودند که درک بهتر و بیشتری از این ارتباط داشتند.
وی با اشاره به اینکه به تدریج در گذر زمان، ارتباط مسجد با هنر کمرنگ شد که ممکن است این تفکیک از جانب هر دو صورت گرفته باشد، ادامه داد: این اتفاق در شرایطی به وجود آمد که متولیان دینی، نزدیکی به هنر را در شأن خود نمی‌دیدند.
کثیریان، با بیان اینکه با توجه به این دیدگاه، تصور اینکه تئاتر در مسجد اجرا شود و فیلمی نمایش داده شود، کمتر به ذهن می آید، افزود: هدف مسجد و هنر، اصلاح آدم‌ها و جامعه است و ارتباط نزدیک این دو می تواند سبب همکاری‌های مشترک بسیاری شود ولی در این سال‌ها تغییراتی به وجود آمده که حتی فکر می‌کنم هنرمند به اجرای یک اثر هنری در مسجد حتی فکر نمی‌کند.
وی با تاکید بر اینکه برای نزدیک شدن این دو پایگاه، نیاز به عزم جدی داریم و تغییر نگاه نیز مهم است، تصریح کرد: مساجد ورودی های به سمت هنرمندان را بسته اند و فکر نمی کنم نزدیکی این دو به هم کار ساده ای باشد، اما در اصل، هدف هر دو پایگاه علیرغم اینکه مسیرهای متفاوتی دارند، یکی است.
این منتقد سینمایی خاطرنشان کرد: هم هنر باید اصولگراتر و هم مسجد نوگراتر شود. مسجد نمی تواند مانند یکصد سال پیش بماند و باید خود را با تغییرات روز هماهنگ کند. هنر هم نمی تواند خود را از ریشه های اصیل اعتقادی جدا کند.
وی در پاسخ به اینکه حضور مسجد در آثار هنری چگونه باشد تا شعاری نشود، گفت: ماهیتاً خودمان کاری کردیم که مسجد یک مکان منتزع از جامعه شود و به همین دلیل است که نمایش آن در آثار هنری نیز شعاری می‌شود؛ این در حالی است که مسجد به هیچ وجه از مناسبات اجتماعی ما حذف نمی شود. در واقع غیر از جامعه خودمان را در فیلم‌ها می‌بینیم، یعنی همانگونه که دانشگاه یا هرجای دیگری را می‌بینیم باید مسجد را هم ببینیم.