ناحیه شهید محلاتی میزبان برگزاری جلسه شانزدهم گرامیداشت مفاخر ائمه جماعات تهران بوده و مسجد لرزاده مکان برگزاری این مراسم در روز سه شنبه ٩٤/11/27 خواهد بود.
آیت الله العظمی حاج میرزا علی آقا فلسفی در ماه ربیع الاول سال ١٣٣٩ هجری قمری ( برابر با هشتم دی ماه ١٢٩٩ شمسی ) در تهران به دنیا آمد و با ولادتش چشم پدر را به چهارمین فرزند خانواده روشنی بخشید . پدر ایشان آیت الله حاج شیخ محمدرضا تنکابنی ( متولد ١٢٨٢ هجری قمری ) ، فرزند شیخ محمد واعظ تنکابنی ، از علمای برجسته ی تهران بود . وی شش سال در محضر فقهی آیت الله شیخ حبیب الله رشتی ( م ١٣١٢ ق.) زانو زد، خارج فقه را نزد آیت الله سید محمد کاظم یزدی ( م ١٣٣٧ ق. ) آموخت ، دو دوره کامل درس خارج اصول فقه آخوند خراسانی ( م ١٣٢٩ ق. ) را درک کرد و از وی اجازه ی اجتهاد گرفت و در اخلاق و سلوک نیز از مجالس عرفانی مرحوم آیت الله حاج ملا حسینقلی همدانی ( م ١٣١١ ق. ) بهره برد ؛ از همین رو عالمی جامع و کامل ، انسانی آرام و ساده زیست و به شدت مورد توجه خواص و ارادت عموم مردم به شمار می آمد .
آیت الله میرزا علی فلسفی، کودکی و مراحل تحصیل ابتدایی را در تهران گذراند و نخستین اموزش های معمول حوزوی را در دامن پرمهر درس پدر و برادر ارشدش میرزا ابوالقاسم آموخت . همان امر سبب شد که چندی بعد ، یکسره به درس حوزه روی آورد ؛ بدین ترتیب نخستین استادش پدر بود و آن گاه ادبیات را در مدرسه ی فیلسوف الدوله پی گرفت . شرح جامی و شمسیه را نزد استاد فاضلی به نام شیخ حسین نوایی آموخت . سپس کتاب های مغنی و شرح نظام را در مدرسه محمدیه ( مقابل مسجد جامع تهران ) در محضر شیخ محمدحسین بروجردی و سید محمد قصیر فراگرفت و پس از آن برای آموختن مقدمات اصول و فقه به مدرسه ی مروی رفت . اما برای تحکیم پایه های علمی خویش و خواندن کتاب های رسائل و مکاسب ، محضر پدر را از دست نداد . همه ی آموخته های خود را به شیوه ی معمول در حوزه های علمیه با شاگردان هم دوره اش مباحثه می کرد و بهترین دوست و هم مباحثه اش که تا سال های تحصیل در نجف، همراه او ماند، آقای دکتر ابوالقاسم گرجی بود که در اغلب جلسات خصوصی درس پدر نیز شرکت داشت.در سال ١٣٢٤ شمسی با اتمام کتاب های سطح حوزه و برای ادامه ی تحصیل خارج فقه و اصول در حالی که بیش از ٢٥ سال نداشت ، به پیشنهاد پدر ، به تنهایی راهی نجف اشرف شد تا از خرمن درس بزرگان آن حوزه خوشه برگیرد . چند روز پیش از وی ، هم مباحثه اش آقای ابوالقاسم گرجی به آن جا رفته بود . آن ها بار دیگر محفل مباحثه ی علمی خود را برپا کردند و دو حجره ی یک نفره در مدرسه ی مرحوم سید محمد کاظم یزدی گرفتند ؛ مدرسه ای که حدود هشتاد حجره داشت و به دلیل رعایت نظم و بهداشت مورد توجه همگان بود . به گونه ای که هیات های علمی خارجی برای بازدید به آن مدرسه می آمدند . گفتنی است که وی ، پس از بازگشت آقای دکتر گرجی به ایران ، آیت الله سیدتقی قمی و آیت الله شیخ علی اصغر شاهرودی را به عنوان هم مباحثه برگزید .
یک بار که در ایام تعطیل دروس حوزه ، به ایران آمد ، مصادف با درگذشت مرحوم شیخ علی اکبر برهان ، امام جماعت مسجد لرزاده تهران ( واقع در خیابان لرزاده ) شد که در سفر مکه به رحمت ایزدی رفته بود . مردم و معتمدین محلی از وی خواستند که به جای امام جماعت مرحوم ، در مسجد اقامه نماز کند ، اما وی نپذیرفت و امامت را به جانشین امام همان مسجد وانهاد و به نجف بازگشت . شور و شوق و علاقه ی مردم به حضرت آیت الله فلسفی در مسجد لرزاده موجب شد که جانشین امام جماعت مسجد را راضی کنند و نامه های متعددی را خطاب به آیت الله خوئی و آیت الله حکیم بنویسند و از آنان بخواهند که ایشان را به تهران بفرستند . در نتیجه ، آیت الله خوئی به رغم تمایل درونی خود به ماندن وی در نجف و ادامه ی تدریس اصول و فقه با این جمله که « خوب است دعوت آقایان را اجابت کنید » ، با مراجعت ایشان به تهران موافقت کرد .
