برخی از سیاسیون، در مورد برگزاری بلافاصلة انتخابات تعیین نظام (پس از پیروزی انقلاب در بهمن ٥٧) ایراد داشتند و معتقد بودند امام برای تثبیت جایگاه خود باید راه بیشتری را طی کند و برگزاری انتخابات، نمی تواند روش مناسبی در این برهه از انقلاب باشد. امام با فرمان برگزاری سریع انتخابات، خط بطلانی بر این ایده کشید و راه را بر هرگونه برداشت های غیرواقعی از انقلاب بست. حضور مردم و ایفای نقش آنها خواستة امام و نقشه او برای اداره جامعه اسلامی بود. ایشان با برگزاری سریع انتخابات و با به صحنه کشیدن مردم، نقش بی بدیل آنها را در ادارة جامعه، به همه نشان داد.
با مروری بر انقلاب های شکل گرفته در تاریخ معاصر، در می یابیم که علیرغم حضور مؤثر مردم در شکل گیری انقلاب، بعد از پیروزی، عرصة سیاست از حضور مردم خالی می شد و نظام انقلابی به دیکتاتوری های فردی و طولانی مبدل می گشت (محمدی، ١٣٨٤: ٢٨٤). در ایران پس از انقلاب، علیرغم آن که امام خمینی از چنان نفوذی برخوردار بود که تصمیمات او با استقبال گستردة مردم مواجه می شد، اما ایشان، به صراحت، رویکرد دیکتاتور مأبانه را نفی و بر برپایی نظام جمهوری و مردم سالاری اصرار داشت. اما مردم سالاری نه به آن معنایی که در اندیشة مغرب زمین رایج بود، بلکه مردم سالاری مبتنی بر دین و برگرفته از معارف و فرامین الهی. هدف مردم از ایفای نقش در انقلاب و جانفشانی های بسیار چیزی جز برقراری حاکمیت دین نبود و این آرمان تنها با استمرار حضور آنها در متن انقلاب قابل تحقق بود.برای مشاهده ادامه مقاله کلیک نمایید»»»»»